Balanszoekers


Veel mensen zijn gewoontedieren. Vaste ritmes en rituelen brengen ons rust. Houden ons in balans. Maar wat als de wereld wankelt en veel zekerheden wegneemt? Sander de Rover vertelt over zijn zoektocht naar een nieuwe balans.

‘Alle wisselingen hebben er flink ingehakt’

Sander de Rover (47) werkt als jeugdzorgwerker bij een crisisopvanglocatie van Jeugdhulp Friesland. Een dynamische baan, die zeker in deze coronatijd veel flexibiliteit vraagt.

Verwondering

‘Ik koos 12,5 jaar geleden voor de jeugdzorg, omdat ik erg houd van afwisseling. Juist die verrassingen en verwondering in mijn werk vind ik heerlijk. Zeker in de crisisopvang is geen dag hetzelfde. Hier komen jongeren tussen de 12 en 18 jaar, die om verschillende redenen tijdelijk bij ons verblijven. Het is mijn uitdaging om hen zo goed mogelijk op te vangen, welkom te laten voelen en waar het kan goede raad mee te geven.’

Heftig

‘Door de coronamaatregelen mogen deze jongeren de deur niet meer uit. Dat is heftig. De jongeren zitten met elkaar in een groep, kennen elkaar niet en hebben elk hun eigen problemen. Dagbesteding als school en soms ook werk vallen weg. Daardoor zitten ze dag en nacht op elkaars lip. Dat vraagt om creatieve oplossingen. De afgelopen weken werd ik bovendien ingezet op andere jeugdzorglocaties, waardoor ik een soort vliegende keep werd. Al die wisselingen hebben er flink ingehakt.’

Uit je hoofd

‘Om balans te houden en de verhalen van mijn werk niet mee naar huis te nemen, sport ik graag. Ik doe aan trailrunning en survival. Heerlijk in de natuur sporten, zonder in mijn hoofd te zitten. Sport is voor mij een fantastische uitlaatklep. Een manier waardoor ik werk en privé in balans houd. Buiten in de natuur vind ik rust, juist door fysiek bezig te zijn. Over balans gesproken: ik doe hierbij graag een oproep voor meer mannen in de jeugdzorg. Daar is een groot tekort aan. Voor die balans wil ik zelfs in tijden van crisis de aandacht vragen!’