Balanszoekers


Veel mensen zijn gewoontedieren. Vaste ritmes en rituelen brengen ons rust. Houden ons in balans. Maar wat als de wereld wankelt en veel zekerheden wegneemt? Kim Tinga vertelt over haar zoektocht naar een nieuwe balans.

‘Die hoge lat komt later wel weer’

Kim Tinga (39) is HR-adviseur bij een woningcorporatie. Samen met haar man en drie zoons woont ze in Leeuwarden.

Vast ritme

‘Structuur en rust zijn de kernwoorden binnen ons gezin. Alle vijf vinden we het prettig om te weten waar we aan toe zijn. Rennen, vliegen en haasten is niet aan ons besteed. Normaal gesproken leven we volgens een behoorlijk vast ritme: mijn man en ik werken beiden 24 uur per week, hij werkt daarnaast nog als zelfstandige. De jongens gaan één dag per week naar de buitenschoolse opvang.’

Drama

‘De coronacrisis bracht ons ritme flink in de war. Ineens zaten we alle vijf thuis. De eerste week was een drama. Terwijl de jongens moesten wennen aan het huiswerk maken en ons dus hard nodig hadden, worstelden wij ons door overvolle agenda’s. Na één week wisten we: dit gaan we niet lang volhouden. Dus legden we onze agenda’s naast elkaar. We bepaalden dat de jongens ’s ochtends hun schoolwerk doen, zodat ze ’s middags vrij zijn. Mijn man en ik zorgen ervoor dat één van ons altijd beschikbaar is om de kinderen te helpen.’

Leuk en gezellig

‘Die nieuwe structuur maakte al een groot verschil. Wat ook hielp, was het besef dat we de lat niet te hoog moeten leggen. Het is niet realistisch om in zo’n bijzondere situatie hoge eisen te stellen. We doen wat we kunnen en dat is voldoende. Bovendien wil ik graag dat de kinderen later met een goed gevoel terugkijken op deze periode. Dat ze zich deze tijd herinneren als leuk en gezellig. Niet als stressvol. Daarom proberen we het vooral leuk te houden. Die hoge lat komt later wel weer.’