De stoute schoenen aan

‘Na een paar uur kende ik de wandelaars beter dan mijn buren’

Twee verzekerden die elkaar niet kennen, trekken de stoute schoenen aan en maken samen een wandeling. Onderweg leren ze nieuwe plekken en vooral elkaar kennen. Dit keer lopen de stoute schoenen door een coulisselandschap ten zuiden van Heerenveen.

Ze hebben net de eerste stappen als actieve wandelaars gezet, als Fenna van der Meulen-Twijnstra en Sikke Smid de stoute schoenen aantrekken. Samen zetten ze koers naar het Taconisbosk. Sorry, welk bos? Het Taconisbosk is een verborgen natuurparel ten zuiden van Heerenveen. ‘Hier lopen is zeker geen straf.’

Vanaf de parkeerplaats van Heerenveense crematorium voert het Kerkepad je naar het Taconisbosk.

Van een pad is overigens nauwelijks sprake als we door het coulisselandschap lopen, van boomwal naar boomwal. Navigeren doen we vooral op de vele houten hekjes die we tegenkomen. ‘Dit doet me aan heel lang geleden denken’, memoreert Fenna. ‘Toen ik als meisje vier weken ging logeren in Zwitserland. Daar liep ik ook door weilanden met dit soort hekjes.’

In april overleed Fenna’s man Wiebe. Hij was tuner van motoren en gespecialiseerd in cilinderkoppen. ‘Zijn eigen kop kon hij niet tunen’ stond er op zijn rouwkaart. Verwijzend naar de dementie die hem de laatste vijf jaar van zijn leven steeds meer in zijn greep kreeg. ‘Hij dacht tot op het laatst zelf de regie te hebben. In werkelijkheid zorgde ik 24/7 voor hem en moest ik denken voor twee.’

Ruimte Wiebe’s overlijden is daarom enerzijds een groot verdriet, maar aan de andere kant de verlossing van een zware mantelzorgopgave. ‘Ik ben niet in een gat gevallen, maar heb ruimte gekregen’, zo omschrijft Fenna het. En die ruimte wil ze onder meer vullen met wandelen. Tweede Pinksterdag deed ze voor het eerst mee aan een groepswandeltocht van Natuurmonumenten. ‘Of ik vaak liep, vroegen ze. Normaal fiets ik altijd, zei ik. De gids gaf me dan ook een compliment toen ik de tocht van vijftien kilometer had afgelegd.’ Ook Sikke liep onlangs zijn eerste groepstocht, georganiseerd door It Fryske Gea, en wil meer gaan lopen. Daar moet hij tijd voor zien te vinden in een drukbezet leven. ‘Ik werk fulltime als verkoper bij Thyssenkrupp, een groot metaalbedrijf. We leveren alle soorten metaal – staal, aluminium, RVS – aan bijvoorbeeld machinefabrieken.’ ‘Krupp, die is ook bekend van Dikke Bertha’, toont Fenna haar historische kennis. ‘Dat was een Duits kanon in de Eerste Wereldoorlog.’

Dag vrij Met reistijd naar en van Groningen erbij, maakt Sikke dagen van tien uur. Eenmaal thuis in De Westereen staat hij er sinds zijn scheiding alleen voor, met ook nog twee thuiswonende kinderen. ‘Ik heb drie zoons. De oudste van 22 woont op zichzelf, de andere twee zijn 19 en 21 en wonen nog bij mij.’ Veel tijd blijft er dus niet over. Voor De Stoute Schoenen nam hij speciaal een dag vrij. ‘Echt?! Wat leuk!’ reageert Fenna.

Fenna (75) en Sikke (50) schelen een generatie, maar zijn aardig aan elkaar gewaagd en voelen al snel de ruimte voor plagerijtjes. Fenna: ‘Ik houd van fietsen en legpuzzels maken’. Sikke: ‘Kun je dat ook tegelijk?’ Fenna, als ze voor een foto dicht naast Sikke zit: ‘Je had je vanmorgen wel even mogen scheren.’ Als we een kruising met een informatiebord bereiken, komen we erachter dat in plaats van richting het bos juist van het bos zijn weggelopen. Dus: rechtsomkeert, het crematoriumterrein oversteken en de andere kant van het Kerkepad op. Fenna ziet direct een voordeel in de extra meters: ‘In beweging blijven is belangrijk als je ouder wordt.’ ‘Ook als je jong bent, hoor’, reageert Sikke ad rem. Daarom lopen ze, maar ook omdat het een goede manier is om nieuwe mensen te leren kennen. ‘Na een paar uur wist ik meer van de wandelaars dan van mijn buren’, zegt Fenna over de Pinksterwandeling.

Vrouwenbeweging Fenna spendeerde haar werkzame leven in de zorg, waarvan de laatste dertig in een instelling voor verstandelijk beperkten in Assen. ‘Op mijn 58e zou ik stoppen, maar een jaar daarvoor werd mijn functie opgeheven en stond ik al op straat.’ Te jong om niks te doen, dus een vrijwilligerscarrière volgde. ‘Ik sloot me aan bij Passage, een christelijk-maatschappelijke vrouwenbeweging en zat in het bestuur van een fonds dat vrouwen die dat nodig hebben een financieel steuntje in de rug geeft.’ In 1977 overleed Fenna’s eerste echtgenoot. Twee jaar later leerde ze Wiebe kennen, met wie ze in 1982 trouwde. Ze deelden een passie voor autocross. Met een camper trokken ze langs de mooiste autocrosswedstrijden in binnen- en buitenland.

Brummels Ze geniet zichtbaar van de natuur. ‘Is dit een esdoorn?’ vraagt ze aan Sikke. En even later: ‘Kijk, brummels. Dat is bij jullie in de Wâlden, bij ons in Appelscha en in Drenthe de benaming voor bramen. ‘Klopt’, zegt Sikke. ‘Wij hebben zelfs een jaarlijks brummelfestival.’ Hij houdt over de weg gespannen prikkeldraad voor Fenna omlaag en helpt haar eroverheen. Ook Sikke heeft plezier in de wandeling en denkt graag even mee met de fotograaf. ‘Weet je wat een leuk plaatje is? Als wij met z’n tweeën achter zo’n hekje gaan staan, met alleen ons hoofd erbovenuit.’ Zo gezegd, zo gedaan. Ondertussen zijn we bijna ongemerkt het Taconisbosk binnengelopen. Fenna en Sikke gaan naast elkaar zitten op een bankje met uitzicht op een oude beuk. Fenna kijkt bewonderend omhoog naar de top. ‘Ik denk dat dit een heel unieke boom is, mensen.’ Een unieke boom in een uniek stukje Friese natuur. Sikke: ‘Het is zeker geen straf om hier vandaag te lopen.’

Lijkt het jou leuk om ook zo’n wandeling te maken? Mooi, dan zoeken we jou! Meld je aan voor De Stoute Schoenen door een mailtje met je naam, leeftijd, woonplaats en eventuele motivatie te sturen naar fam@defriesland.nl.


Wie weet zien we jou in de volgende Fam.!